Wełna mineralna do ociepleń

>>> Polecamy PRZEGLĄD MATERIAŁÓW DO OCIEPLEŃ

O dobrych parametrach użytkowych wełny decyduje jej włóknista struktura, w której przy wyrobach lekkich cienkie włókna mogą stanowić nawet 1,5% ogólnej objętości produktu (resztę, tj. 98,5% stanowi zamknięte między włóknami powietrze tworzące barierę dla uciekającego ciepła oraz rozchodzących się fal dźwiękowych). Będąc materiałem paroprzepuszczalnym, nie spełnia funkcji izolacji wodochronnej. Przy nieodpowiednim zabezpieczeniu jest podatna na zawilgocenie, co radykalnie obniża jej korzystne właściwości użytkowe. Przestrzeganie elementarnych zasad jej transportu, składowania oraz sztuki budowlanej w zupełności zapewnia jej pożądaną skuteczność. W wielu przypadkach jest ona materiałem, którego nie zastąpią inne materiały izolacyjne: głównie dzięki jej właściwościom ogniowym. Wełna mineralna jest bowiem materiałem klasyfikowanym w najwyższych klasach odporności ogniowej (A1 lub A2) według siedmiostopniowej klasy europejskiej (PN-EN 13501 - 1): nie rozprzestrzenia płomieni, topi się w temperaturze ~1000ºC, a w warunkach pożaru zachowuje się jak zapora przeciwogniowa, umożliwiająca wydłużenie w czasie i skuteczne przeprowadzenie akcji gaśniczej (w tym ewakuację ludzi).

Znaczącym atutem wełny mineralnej jest jej bardzo dobra izolacyjność cieplna. Współczynnik przewodzenia ciepła λ może osiągać wielkość nawet 0,031 W/m•K.

Z wełny produkowane są wyroby o zróżnicowanych kształtach, wykończeniu, parametrach i właściwościach użytkowych, które mogą mieć wygląd płyt, filców i mat, taśm, kształtek i otulin oraz luźnych włókien bądź granulatu. Wyroby te mogą mieć dodatkowe powłoki lub pokrycia polepszające parametr całej przegrody, ułatwiające prace budowlane lub stanowiące gotowe wykończenie izolacji.

O przeznaczeniu płyt decyduje ich gęstość: do 60 kg/m³ wykorzystuje się do izolacji poddaszy, wykonawstwa sufitów podwieszanych, stropodachów oraz wypełnień ścian  trójwarstwowych; 70-100 kg/m³ – w systemach izolacji ścian zewnętrznych, szkieletowych, warstwowych i dopuszczonych systemach dociepleń elewacji, powyżej 100 kg/m³ – w dociepleniach podłóg i dopuszczonych systemach dociepleń elewacji.

Filce i maty przydatne są przy izolacjach stropów łatwopalnych, powierzchni płaskich i cylindrycznych, kanałów wentylacyjnych, instalacji grzewczych; mogą mieć strukturę zaburzoną (splątany układ włókien) i laminarną (uporządkowany i ułożony poziomo układ włókien).
Taśmy, ze względu na ich niewielką szerokość, stosowane są zazwyczaj przy izolowaniu możliwych nieszczelności powstających na styku połączeń izolujących mat bądź płyt oraz w obróbkach.

Zadaniem kształtek i otulin jest zabezpieczanie określonych instalacji (rurociągi, obudowy urządzeń, instalacje urządzeń grzewczych, p.poż., kominów, kanałów spalinowych itp.

Granulaty przeznaczone są do wdmuchiwania w szczeliny oraz trudno dostępne zamknięte przestrzenie w przegrodach.

Wyroby z wełny można też klasyfikować jako:

• wypełniające – nie przenoszą obciążeń, dzięki właściwościom dekomprymacji (rozścieśniania) szczelnie wypełniają przestrzenie pomiędzy elementami konstrukcji budynku; głównie stosowane do izolowania przestrzeni w stropodachach, ścian na poddaszach, ścian szczelinowych, podłóg na legarach;
• obciążone – wykorzystywane jako podkładowe warstwy ocieplenia dachów płaskich oraz pod elewacyjne okładziny kamienne;
• specjalne – odporne na obciążenia mechaniczne, stosowane w bezspoinowych systemach ociepleń (płyty fasadowe) i w systemach ociepleń stropodachów (płyty dachowe).

Wełna mineralna jest materiałem uniwersalnym. Jej stosowanie gwarantuje spełnienie podstawowych wymagań dotyczących wyrobów budowlanych. Dzięki własnej sprężystości można ją łatwo montować. Jej włóknista struktura pozwala na szczelne wypełnienie izolowanej przestrzeni i unikanie mostków termicznych. W pracach technologicznych bardzo ważne jest przestrzeganie pewnych wymogów: dokładne ułożenie grubości warstwy gwarantuje zachowanie odpowiednich wartości współczynnika przenikania ciepła. Z tego względu np. nie powinno się przy montażu wełny wykorzystywać uszkodzonych wyrobów (o wyszczerbionych krawędziach, naderwanych i rozerwanych fragmentach płaszczyzn itp.).