Warto przyjrzeć się bliżej popularnym w Polsce brzozom i klonom, drzewom łatwym w uprawie i pielęgnacji, nie wymagającym szczególnych warunków siedliskowych do dobrego wzrostu. Drzewa o wyróżniającym się kolorze kory lub ciekawej fakturze należy sadzić niezbyt daleko domu, przy oknach lub drzwiach wejściowych lub wejściu na posesję, aby można było z łatwością dostrzec zimą ich odmienność. Drzewa o ciekawej korze nie należy obsadzać wysokimi krzewami czy bylinami, które zasłaniają najbardziej dekoracyjne pnie. Na większych działkach (co najmniej 1000 m²) warto posadzić kilka takich drzew, np. brzozy – 3-5 sztuk, klony – 3 obok siebie, a efekt kolorystyczny będzie intensywniejszy.
BRZOZA (Betula)
 |
|---|
| Brzoza pożyteczna |
Jeśli myślimy o drzewach o wyróżniającej się korze, to na pewno warto tu wymienić brzozy. Większość starszych drzew ma mniej lub bardziej białą korę. W Polsce naturalnie rośnie 7 gatunków brzóz. Brzoza jest rośliną światłolubną i należy ją sadzić w miejscach nasłonecznionych. Pnie brzóz posadzonych w cieniu pokrywają się glonami i porostami, co nie tylko szkodzi roślinie, ale także znacznie przysłania biel pni, która wyróżnia te drzewa spośród innych.
BRZOZY O CIEKAWEJ KORZE
- Brzoza brodawkowata – kora na pniu i starszych gałęziach jest kredowobiała, łuszcząca się okrężnie, w dolnej części pnia głęboko spękana, u starszych drzew prawie czarna.
- Brzoza czarna – kora efektowna, zmienna, czerwonawobrązowa, różowawa lub srebrzystoszara, łuszcząca się płatami.
- Brzoza dahurska – kora starych drzew ciemna, młodszych zaś różowawa, czerwonawa lub brązowa, łuszcząca się płatami.
- Brzoza Ermana – kora na pniu kredowobiała, żółtawobiała lub różowawa, gładka, cienko łuszcząca się okrężnie, często zwisająca w postrzępionych płatach. Młode pędy owłosione, gruczołowato-brodawkowate.
- Brzoza papierowa – kredowobiała kora, łuszcząca się okrężnie cienkimi płatami. Pień często zabarwiony na żółtawo lub różowo.
- Brzoza pożyteczna – drzewo o śnieżnobiałej, gładkiej korze. Kora jest biała już na jednorocznych gałązkach.
- Brzoza żółta – kora żółtawa, łuszcząca się jak u czereśni.
KLON (Acer)
Większość klonów nie wymaga słonecznych stanowisk, aby ukazać w pełni dekoracyjną korę. Znanych jest około 120 gatunków klonów, które zasiedlają umiarkowaną strefę półkuli północnej. Klony rosną na terenie całej Polski, nawet w niższych rejonach górskich. Nie znoszą tylko miejsc podmokłych. Najbardziej znanym klonem jest klon cukrowy (A. Asaccharum), którego liść znalazł się na godle narodowym Kanady. Sok wyciekający po zranieniu pnia drzewa lub gałęzi zawiera wysoki procent cukru. Sok z klonu cukrowego wykorzystywany jest w Kanadzie na skalę przemysłową do produkcji popularnego na całym świecie syropu klonowego. Klony są bardzo dekoracyjne ze względu na duże liście, które przebarwiają się jesienią na żółto, pomarańczowo i czerwono. Niektóre gatunki klonów oprócz dekoracyjnego ulistnienia charakteryzują się również ciekawą korą.
KLONY O CIEKAWEJ KORZE
- Klon Davida – kora zielona z białosrebrzystymi prążkami przypominająca skórę węża, na starszych pniach ciemnobrązowa.
- Klon hondoański – kora zielonoszara z poprzecznymi pęknięciami i podłużnymi białawymi paskami.
- Klon rdzawy – kora ciemnozielona, z poprzecznymi prążkami, na starszych pniach szara i spękana.
- Klon strzępiastokory – kora unikalna, gładka, lśniąca, cynamonowobrązowa, łuszcząca się cienkimi, delikatnymi warstwami.
- Klon zielonokory – kora jasnozielona z szerokimi, pionowymi białymi smugami, u starszych drzew kora ma kolor zielonoszary.
Dodatkowe informacje o roślinach ozdobnych znajdziesz na: www.colour-your-life.pl
|
|
1
