Wentylacja łazienki

ZŁA WENTYLACJA

Łazienka jest pomieszczeniem, w którym w przypadku złego działania wentylacji może się gromadzić wiele zanieczyszczeń. Najważniejszym z nich jest wilgoć, która powstaje w dużych ilościach podczas kąpieli, a także prania i suszenia.

Warto uświadomić sobie, że podczas kąpieli w wannie wydziela się około 1000 g pary wodnej, a podczas kąpieli pod prysznicem nawet ponad 1500 g. Wilgoć wraz z innymi zanieczyszczeniami napływa także do łazienki z innych pomieszczeń, ponieważ przepływ powietrza w mieszkaniu jest właśnie tak zaprojektowany, aby odbywał się od pokoi w kierunku kanałów wentylacji wywiewnej. A kanały umieszcza się zawsze w łazience.

Jeżeli system wentylacji nie usunie nadmiaru wilgoci, wtedy para wodna będzie się skraplać. Najszybciej zauważymy to na lustrach lub na szybie, jeżeli w łazience jest okno. Skraplanie następuje także na ścianach, posadzce, a także na suficie. Skraplanie pary jest nie tylko kłopotliwe, ale przede wszystkim groźne dla budynku.

Na zawilgoconych powierzchniach powstają warunki korzystne do rozwoju pleśni i zagrzybienia. A co gorsze, wilgoć może wnikać wgłąb ścian i prowadzić do ich uszkodzenia. Nie trzeba nawet wspominać o zaduchu panującym w źle wentylowanej łazience.

WENTYLACJA PRAWIDŁOWA

Łazienka może być wentylowana w sposób naturalny (wentylacja grawitacyjna) jedynie wtedy, gdy jej kubatura jest większa niż 6,5 m³. W przeciwnym wypadku musi być wentylowana mechanicznie (za pomocą wentylatorów). Do usuwania powietrza służy kanał wywiewny.

Niezależnie od kubatury łazienki należy zapewnić w niej takie warunki, aby kanał wentylacyjny usuwał 50 m³ powietrza w ciągu godziny. Dlatego też kanał musi mieć odpowiednią wielkość (pole przekroju nie mniejsze niż 0,016 m²). Jeżeli kanał ma przekrój prostokątny, na przykład jest murowany z cegły, wtedy należy pamiętać, aby mniejszy wymiar kanału miał co najmniej 10 cm. Jeżeli kanał jest okrągły, wtedy jego średnica musi mieć co najmniej 15 cm.

Aby zapewnić odpowiedni przepływ powietrza w kanale, jego długość (wymiar mierzony od wlotu do kratki wentylacyjnej do zakończenia kanału na dachu) powinna wynosić około 4 m. W przypadku zastosowania kanału o wymiarach 14×21 cm, jego długość można zmniejszyć do około 2 m. Kanał okrągły o średnicy 15 cm powinien także mieć co najmniej 4 m długości. Musi też być prawidłowo zakończony nad połacią dachu.

Kratka wentylacyjna, przez którą powietrze dostaje się do kanału wywiewnego musi być umieszczona możliwie blisko sufitu. Jej górna krawędź nie może znajdować się niżej niż 15 cm od sufitu, aby powietrze bez przeszkód napływało do kanału. Nie należy stosować kratek wyposażonych w siatki ochronne zabezpieczające przed insektami. Gęsta siatka znacznie utrudnia przepływ powietrza.

Jeżeli kanały wentylacyjne są wykonane prawidłowo i jest zapewniony należyty dopływ powietrza, to wentylacja naturalna powinna działać sprawnie – oczywiście w odpowiednich warunkach, czyli wtedy, gdy w pomieszczeniu jest ciepło, a na zewnątrz chłodno. Sprzyja temu podwyższona temperatura powietrza w łazience w porównaniu z innymi pomieszczeniami w mieszkaniu. Wentylacja naturalna działa najskuteczniej od jesieni do wiosny. Latem jest bardzo mało wydajna.

Aby kanały wentylacyjne sprawnie usuwały zanieczyszczone powietrze, konieczne jest zapewnienie dopływu odpowiedniej ilości świeżego powietrza z zewnątrz. Powietrze wentylacyjne doprowadza się do łazienki zawsze pośrednio, czyli przez pozostałe pomieszczenia. Taki kierunek przepływu należy zachować nawet wtedy, gdy w łazience znajduje się okno. Dlatego drzwi do łazienki nie mogą być szczelne.

Aby powietrze przepływało swobodnie, konieczne jest wykonanie w drzwiach odpowiednich otworów lub kratki o łącznej powierzchni 200 cm². Otwory muszą znajdować się w dolnej części drzwi. Można także podciąć całe skrzydło drzwi o około 2,5 cm.