Remont ścian zniszczonych przez wodę

Opadająca woda odsłania najczęściej znaczne zniszczenia ścian. Przedstawiamy jak krok po kroku przeprowadzić gruntowny remont ścian wewnętrznych zniszczonych przez wodę.

1. Przed rozpoczęciem prac

Zanim zaczniemy prace nad renowacją ścian, powinniśmy dokonać rzetelnej oceny stanu technicznego podłoża. Wiedza ta pozwoli nam uniknąć błędów, które mogą sprawić, że efekt naszych prac nie pójdzie na marne. Przede wszystkim podłoże przeznaczone do malowania nie powinno się kruszyć, pylić ani rozwarstwiać. Warto więc wykonać prostą próbę poprzez zarysowanie ostrym narzędziem (np. nożykiem do tapet lub gwoździem). Jeżeli narzędzie znacznie i głęboko rysuje podłoże bez problemu lub powoduje jego obsypywanie, należy bezwzględnie ściągnąć warstwę tynku i wyrównać nową warstwą masy szpachlowej. Stare tynki powinniśmy także opukać i jeśli usłyszymy głuchy odgłos, oznacza to, że tynk uległ tzw. „odparzeniu” od ściany i nie jest związany z podłożem, dlatego należy go usunąć.

Podłoże przeznaczone do renowacji nie może być zawilgocone. Powinno być też wolne od zarodników mikroorganizmów, które mogą doprowadzić do powstawania pleśni lub grzybów. Dlatego przed przystąpieniem do właściwych prac malarskich, należy usunąć zanieczyszczenia, stare łuszczące się warstwy farb, tapet itp. a także przeprowadzić niezbędne naprawy rys i pęknięć. Ściany pokryte dobrze przylegającymi powłokami farb emulsyjnych lub olejnych można ponownie malować farbami emulsyjnymi. W takiej sytuacji powłoki olejne należy zmatowić papierem ściernym oraz przemyć roztworem amoniaku, w celu zwiększenia przyczepności. Natomiast w nowych budynkach, w których położono tynki mineralne (cementowe lub cementowo-wapienne), prace wykończeniowe powinniśmy rozpocząć najwcześniej miesiąc po zakończeniu tynkowania. W tym czasie mają miejsce skurcze betonu i zapraw, nadal też osiada konstrukcja budynku a także zachodzą procesy chemiczne (np. neutralizacja zasadowych związków wapnia w tynku cementowo-wapiennym).

Dokładne osuszenie ścian to jeden z podstawowych warunków skutecznej renowacji. Bez tego nie powinniśmy nawet myśleć o rozpoczęciu prac. Jednakże naturalne osuszanie jest procesem dość długotrwałym. Możemy jednak z powodzeniem sięgnąć po nowoczesne metody mechaniczne i chemiczne, które dzielimy zazwyczaj na działania inwazyjne i nieinwazyjne.

Jedną z nieinwazyjnych metod jest osuszanie murów przez nagrzewanie pomieszczeń przy pomocy specjalnych nagrzewnic (bez przekraczania maksymalnej temperatury powietrza wynoszącej 35°C). Bardzo ważne jest tutaj zapewnienie właściwej wentylacji nagrzewanych pomieszczeń, aby wilgoć swobodne znalazła ujście z budynku. Inna metoda nieinwazyjna to osuszanie kondensacyjne oraz osuszanie absorpcyjne.

Z kolei metody inwazyjne to m.in.: metoda iniekcji, termoiniekcji oraz iniekcji krystalicznej, która jest jedną z najtańszych, ale zarazem najskuteczniejszych. Stosuje się ją do osuszania zawilgoconych budynków niezależnie od rodzaju użytego materiału do budowy murów a także bez względu na ich grubość oraz stopień zawilgocenia i zasolenia. Zasada działania iniekcji krystalicznej polega na utworzeniu w porach i kapilarach materiału konstrukcyjnego warstwy izolacyjnej z wykrystalizowanych nierozpuszczalnych w wodzie minerałów. Pamiętajmy jednak, że bez względu na skalę zawilgocenia budynku, dobrze jest skonsultować metodę osuszania z profesjonalną firmą lub po prostu zatrudnić ją do rzetelnego przeprowadzenia prac.

3. Oczyszczamy podłoże z plam

Kiedy już wysuszymy ściany, powinniśmy pomyśleć o oczyszczeniu ich z rozmaitych plam. Szczególnie ważne jest usunięcie resztek olejów, sadzy i plam nikotyny, gdyż osłabiają one przyczepność i mogą powodować przebarwienia powłok malarskich. Do mycia (odtłuszczania) należy jednak stosować preparaty sprawdzone i pewne np. mydło malarskie. Nie powinniśmy więc sięgać po płyny do mycia naczyń, gdyż zawierają środki nabłyszczające lub woski chroniące skórę. Po umyciu i wysuszeniu, miejsce po plamie należy zamalować specjalną farbą izolującą plamy.