Uszczelnianie cokołów w istniejących budynkach

Kiedy mówi się o przyziemnych częściach budynku, najczęściej rozumie się przez to nie tylko elementy zagłębione w gruncie (co wydaje się oczywiste), ale również strefę cokołową. Nie dzieje się tak bez przyczyny – jest to miejsce szczególnie narażone na ekstremalne obciążenia, w pierwszym rzędzie na te związane z destrukcyjnym działaniem wody oraz wilgoci, ponieważ deszczówka spływająca z elewacji łączy się tu z wodą rozbryzgową. Zimą i wczesną wiosną cokoły są dodatkowo obciążone zalegającym lub topniejącym śniegiem.

Przyczyny uszkodzeń

Strefa cokołowa obejmuje zarówno część znajdującą się powyżej, jak i poniżej poziomu terenu, dlatego jest narażona na destrukcyjne działanie wody i wilgoci pochodzącej z wielu źródeł.

Powyżej poziomu gruntu są to:

• woda rozbryzgowa,
• zacinający deszcz,
• woda powierzchniowa,
• wilgoć kondensacyjna
• woda z roztopów,
• wilgoć higroskopijna (związana z zasoleniem),
• wilgoć podciągana kapilarnie,
• wilgoć pochodząca z dyfuzji pary wodnej.
• woda pochodząca z nieszczelności połączeń w górnej części elewacji (rynien, rur spustowych itp.).

Poniżej poziomu gruntu są to:

• wilgoć z gruntu oraz woda niewywierająca ciśnienia,
• woda napierająca (działająca pod ciśnieniem).

Woda, która wnika do przegrody w strefie cokołowej, zarówno w jej nadziemnej, jak i podziemnej części, często powoduje nie tylko miejscowe zniszczenia. Na skutek podciągania kapilarnego może być transportowana wyżej i stać się powodem degradacji innych elementów budynku.

Renowacja strefy cokołowej

Instrukcja WTA nr 4-9-19/D „Hydroizolacja wtórna oraz naprawa cokołowej strefy budynków i budowli” została przedstawiona społeczności budowlanej w 2019 r. Ten zbiór zasad stanowi wytyczne dotyczące planowania i realizacji renowacji cokołów. Oprócz szczegółowych informacji na temat opracowania odpowiedniej koncepcji naprawy oraz niezbędnej diagnostyki budynku, instrukcja zawiera praktyczne narzędzie w postaci obszernych list kontrolnych.

W przypadku materiałów hydroizolacyjnych obok sprawdzonych wyrobów, takich jak mineralne szlamy uszczelniające czy modyfikowane polimerami grubowarstwowe masy bitumiczne, po raz pierwszy wymieniono również elastyczne, polimerowe grubowarstwowe masy uszczelniające (FPMC) jako produkty odpowiednie do uszczelniania strefy cokołowej. W firmie Remmers odpowiada to produktowi MB 2K. Sprawdź jego właściwości >>

Połączenie z istniejącą bitumiczną izolacją części podziemnej

W istniejących budynkach, poniżej górnej krawędzi terenu, często występują stare powłoki bitumiczne – najczęściej o niewystarczającej szczelności lub uszkodzone. W „normalnych” okolicznościach przed przystąpieniem do wykonywania uszczelnienia wtórnego, istniejącą powłokę należałoby całkowicie usunąć, względnie wykonać na niej warstwę sczepną przy użyciu produktów zawierających rozpuszczalniki organiczne. Remmers natomiast poleca w takim wypadku zastosowanie masy MB 2K. Doskonała przyczepność do wszystkich suchych i niepylących podłoży – w tym również do starych bitumów – oznacza ograniczenie zakresu prac przy przygotowywaniu podłoża oraz brak konieczności stosowania produktów zawierających rozpuszczalniki organiczne.

Zabezpieczenie ścian budynku przed zawilgoceniem kapilarnym

W przypadku renowacji zawilgoconych budynków zazwyczaj konieczne jest wykonanie wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Można ją wykonać w technologii kremów iniekcyjnych, umożliwiającej niezwykle szybką i łatwą aplikację. Łańcuch otworów iniekcyjnych wykonuje się w takim wypadku jednorzędowo, poziomo w spoinie wspornnej muru. Nawierty o średnicy 12 mm wykonuje się w rozstawie osiowym co 12 cm. Wymagane jest przy tym jednokrotne wypełnienie nawierconych otworów kremem.

Tynk w strefie cokołowej

Zaprawom tynkarskim stosowanym w cokołowej strefie budynku stawiane są podwyższone wymagania. Z uwagi na obciążenie wodą rozbryzgową, jak również pochodzącą z topniejącego śniegu, tynki takie powinny charakteryzować się obniżoną absorpcją wody. Ich współczynnik absorpcji kapilarnej powinien być mniejszy niż 0,50 kg/(m²·h0,5). Tynki stosowane na cokołach powinny ponadto charakteryzować się odpowiednią wytrzymałością – należy stosować tynki o klasie wytrzymałości na ściskanie nie niższej niż CS III (3,5 do 7,5 N/mm²). W przypadku tynków wykończeniowych lub renowacyjnych (zgodnie z WTA) dopuszcza się również stosowanie tynków klasy CS II (2,5 do 5,0 N/mm²), jednak o wytrzymane nie niższej niż 2,5 N/mm². Czytaj więcej na ten temat >>