Układanie terakoty na drewnianej podłodze

Odcięcie drewnianego podkładu

Najlepszym rozwiązaniem jest całkowite odcięcie się od podkładu drewnianego. Na podłodze trzeba ułożyć folię i wylać na nią podkład nadający się do stosowania na warstwie oddzielającej. Na związanym podkładzie można spokojnie przykleić terakotę i nie bać się, że coś się odspoi lub popęka.

Stosując takie rozwiązanie, trzeba jednak pamiętać o pewnych negatywnych aspektach. Po pierwsze, taka wylewka dodatkowo dociąży strop, może więc zajść konieczność wzmocnienia go, co z kolei może wymagać dość dużych nakładów finansowych i dłuższego czasu.

Po drugie, tak wykonany podkład musi mieć określoną minimalną grubość (minimum 35 mm), tak aby wylewka stanowiła płytę samą w sobie zdolną do przenoszenia obciążeń.

Po trzecie, przed przyklejeniem okładziny do tak wykonanego podkładu trzeba odczekać określony czas, zgodny z instrukcją stosowania danej wylewki. Czas ten potrzebny jest, aby wylewka nabrała odpowiedniej wytrzymałości, a przede wszystkim, aby oddała do powietrza w pomieszczeniu wilgoć technologiczną. Pamiętajmy, że pod wylewką znajduje się izolacja w postaci folii.

Demontaż starej podłogi

Istnieje również inny, nierzadko najprostszy, sposób rozwiązania tego problemu. Trzeba po prostu zdemontować istniejącą podłogę i, jeżeli tylko konstrukcja stropu na to pozwoli, wykonać podkład podłogowy, stosując nową wylewkę. Gdy zdecydujemy się na tę metodę, to wcześniej należy zlecić konstruktorowi badania związane z wytrzymałością stropu.

Po zdemontowaniu starej podłogi możemy wykonać podkład na warstwie oddzielającej, tak jak w wyżej opisanym przykładzie. Prace rozpoczynamy jednak od ułożenia na podłożu twardego styropianu, na którym rozkładamy szczelnie izolację z foli, grubości 0,1 mm, wywiniętą na ścianę. Przy ścianie należy wcześniej zastosować dylatacje przyścienne w postaci taśmy dylatacyjnej lub przyklejonych cienkich pasków styropianu.

Następnie na folii wylewa się podkład. W tym przypadku dodatkowe obciążenie stropu wyniesie minimum 70 kg/m². Po związaniu podkładu (po około 3-4 tygodniach) możemy zacząć układanie nowej okładziny. Wcześniej jednak powierzchnię należy zagruntować specjalną emulsją, a płytki przyklejać na zaprawę elastyczną.

Do spoinowania okładziny podłogowej można stosować fugę tradycyjną – taką jak w wypadku ścian – albo zaprawę samorozlewną [zob. fot.]. Różni się ona od tradycyjnej przede wszystkim konsystencją – jest rzadsza. Dzięki tej właściwości sprawdza się doskonale przy spoinowaniu podłogowych płytek o nieregularnych kształtach lub dużym formacie.

Pracować z nią można na dwa sposoby: wlewając masę za pomocą naczynia z dzióbkiem bezpośrednio do spoin, albo rozprowadzając ją po powierzchni okładziny za pomocą pacy gumowej, osadzonej na kiju (ten sposób skraca się czas pracy przy fugowaniu dużych powierzchni).

Płytki na płytach OSB

Warto wiedzieć, że istnieje także możliwość przyklejania glazury na stabilnych (sztywnych) podłożach drewnopochodnych, np. sklejkach wodoodpornych. Do tego celu należy użyć zaprawy klejącej o zwiększonej elastyczności. Niestety, nawet płyty OSB bez dodatkowego zagruntowania nie byłyby dość dobrym podłożem dla tej zaprawy.

Płyta OSB jest produktem drewnopochodnym, powstałym z wiórów prasowanych na płyty pod wpływem wysokiego ciśnienia i temperatury. Przy ich produkcji, jako spoiwo, stosuje się żywice, które znacznie zmniejszają przyczepność zapraw klejowych. Należy zatem dokładnie oczyszczoną powierzchnię płyty lekko przetrzeć drobnym papierem ściernym, a następnie zagruntować masą podkładową, aby zwiększyć przyczepność. Dopiero po wyschnięciu podkładu można przystąpić do przyklejania płytek.

W przypadku tego typu podłoży należy zwrócić szczególną uwagę na wykonanie fug. Jeśli istnieje pewność, że podłoże z płyt OSB jest stabilne, można zastosować zwykłą zaprawę do fugowania. Należy jednak pamiętać, że nad miejscami łączenia płyt powinna się znajdować fuga elastyczna. Natomiast, gdy nie ma pewności co do stabilności podłoża, należy stosować na całej powierzchni wyłącznie fugę elastyczną.