Materiały foliowe na dachach

Aby zapobiec przenikaniu i skraplaniu się pary wodnej, od wewnątrz więźby dachowej montuje się materiały ograniczające dopływ pary wodnej, a z zewnątrz umożliwiające wydobywanie się pary wodnej poza konstrukcję.

Materiały układane od strony wewnętrznej tworzą grupę produktów nazywanych paroizolacjami. Natomiast montowane od zewnętrznej strony więźby i termoizolacji określa się mianem membran wstępnego krycia (MWK).

Membrany spełniają dwie funkcje:

• uszczelniają pokrycia zasadnicze
• i umożliwiają wydostawanie się pary wodnej z dachu.

Obie te folie tworzą system, który ogranicza przedostawanie się pary wodnej z wnętrza budynku do więźby dachowej i jednocześnie umożliwia wydostanie się wilgoci na zewnątrz z całego układu warstw (rys. 1).

Stały rozwój technologii wytwarzania tych materiałów, poparty licznymi badaniami, zaowocował powstaniem nowych, doskonalszych produktów, spełniających ostre wymagania stawiane energooszczędnym budynkom. Przykładem tego typu nowości jest produkt nazywany regulatorem pary zastępujący dotychczas montowane paroizolacje. Umożliwia on przepływ pary w obu kierunkach w kontrolowanym zakresie, co przyczynia się do lepszego osuszania dachu oraz zwiększenia komfortu mieszkańców. Właściwości tego produktu pozwalają bowiem na przenikanie pary z tych miejsc, gdzie jest jej nadmiar, do tych, gdzie jest jej mniej.

Regulator pary zachowuje się podobnie jak płyty gipsowo-kartonowe. Gdy wilgoci jest za dużo, przegroda (konstrukcja z izolacjami) wchłania ją, a gdy z którejś strony dachu jest bardziej sucho, pozwala jej opuścić dach. Dzięki membranie w ciepłe dni roku para wodna z termoizolacji wychodzi na zewnątrz dachu, a w sezonie grzewczym przenika do wnętrza poddasza za pośrednictwem regulatora pary.

W podziale paroizolacji na rodzaje uwzględnia się możliwości przepuszczania przez nie pary wodnej. W związku z tym w tej grupie materiałów wyróżnia się następujące rodzaje paroizolacji (uszeregowane od najmniejszej do największej paroprzepuszczalności):

• bariery parowe (najczęściej na nośniku bitum lub folie aluminiowe),
• opóźniacze pary (najczęściej są to uszlachetnione folie polietylenowe),
• regulatory pary (wielowarstwowe materiały o zwiększonej paroprzepuszczalności).

Wśród materiałów stosowanych jako warstwy uszczelniające pokrycia dachów pochyłych układanych na łatach wyróżnia się dwie zasadnicze ich grupy:

• pierwsza (starsza) to papy układane na deskowaniu lub innym poszyciu (sklejce lub płytach OSB),
• a druga to różnego rodzaju elastyczne tworzywa sztuczne (np. folie).

Określenie „elastyczne wyroby wodochronne” stosowane jest w UE i występuje w tytule normy PN-EN 13859, według której certyfikuje się wszystkie tego rodzaju materiały (folie, membrany i wiatroizolacje). Norma ta dotyczy większej grupy produktów niż tylko te stosowane jako warstwy wstępne, czyli uszczelniające. Dlatego w tytule tabeli podajemy bardziej precyzyjny podział tej grupy wraz z nazwami przyjętymi w tym artykule.

FWK to folie wstępnego krycia, stosowane jako uszczelnienie pokryć leżących na łatach, o niskiej paroprzepuszczalności. Przy ich stosowaniu niezbędne jest jednak wykonanie w dachu dwóch szczelin wentylacyjnych – jednej pod pokryciem, a drugiej pod FWK (rys. 2). Folie tego typu są również nazywane foliami paroprzepuszczalnymi lub foliami dachowymi.

FWK paroszczelne to produkty o bardzo niskiej paroprzepuszczalności, porównywalnej do paroizolacji typu opóźniacze pary (S_d ≥ 20 m). Przeznaczone są przede wszystkim do stosowania pod blachy, układane w systemie pokrycia niewentylowanego (rys. 3).

FWK paroprzepuszczalne mają dyfuzyjność, określoną za pomocą współczynnika S_d > 0,3 m; są to rzadko już stosowane folie zbrojone lub wzmacniane tkaniną.

MWK to membrany wstępnego krycia o wysokiej paroprzepuszczalności, określonej przez współczynnik S_d < 0,3 m, a ich główną zaletą jest możliwość układania na styk z termoizolacją, co eliminuje szczelinę nad termoizolacją i dach jest osuszany przez jedną szczelinę, znajdującą się pod pokryciem (rys. 1). W związku z tym taki dach należy do typu nazywanego dachem niewentylowanym z pokryciem wentylowanym.

MWK lekkie to membrany o mniejszej gramaturze i wytrzymałości, spełniające podstawowe wymagania o różnej, ale wysokiej paroprzepuszczalności.

MWK ekrany – grupa membran o podwyższonej trwałości, gramaturze i wytrzymałości mechanicznej (od 160 g/m²), o zdecydowanie wysokiej paroprzepuszczalności (S_d = ok. 0,02 m), dużej wytrzymałości mechanicznej oraz o uniwersalnym zastosowaniu.

Nowoczesne membrany dachowe mają coraz lepsze parametry i własności oraz są obecnie najlepszym materiałem przeznaczonym na warstwy wstępnego krycia. Jednak efekt i skuteczność ich działania w dużej mierze zależą od prawidłowego zamontowania ich na dachu. To montaż decyduje o tym, czy membrany dobrze spełniają na dachu swoją podstawową funkcję, którą jest uszczelnienie pokrycia.

We współczesnym budownictwie występuje wiele rodzajów konstrukcji dachowych, wymagających różnych, wyspecjalizowanych materiałów. Dlatego folie wstępnego krycia o niskiej paroprzepuszczalności też znalazły swoje miejsce w budownictwie. FWK są jeszcze stosowane w budynkach o poddaszu niemieszkalnym, w których przestrzeń nad ocieplonym stropem (rys. 2 i rys. 3) jest wentylowana. Warto wiedzieć, że jednak MWK mają lepszą odporność na działanie promieniowania ultrafioletowego (UV) zawartego w promieniowaniu słonecznym.