Zanim postawisz ogrodzenie

Konieczność zawiadomienia właściwego urzędu gminy o zamiarze budowy lub remontu ogrodzeń dotyczy tylko tych, które mają być postawione od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych.

Zgłosić trzeba również wznoszenie ogrodzeń wyższych niż 2,2 m (bez względu na to, czy od strony drogi, czy też będą od strony działki sąsiada).

Ogrodzenie od strony drogi

W zgłoszeniu do wydziału architektury właściwego urzędu gminy należy określić rodzaj ogrodzenia, materiały, z których ma być wykonane, oraz podać termin rozpoczęcia robót.

Trzeba też dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także szkic ogrodzenia i mapę z naniesionym jego przebiegiem.

Jeśli w ciągu 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia urząd gminy nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji, można przystąpić do budowy ogrodzenia. Zgłoszenie ważne jest dwa lata i jeśli w tym czasie go nie postawimy, procedurę trzeba będzie rozpocząć od początku.

Powodem ewentualnego sprzeciwu urzędu gminy może być naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów, także techniczno-budowlanych. Może się bowiem okazać, że w planach jest np. poszerzenie drogi.

W takiej sytuacji konieczne będzie przesunięcie ogrodzenia tak, aby pas gruntu przewidzianego na drogę pozostał niezabudowany.

Urząd bierze pod uwagę również zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jeśli np. wykonanie ogrodzenia w granicach działki narożnej ograniczy widoczność użytkownikom dróg, urząd może zobowiązać inwestora do zbudowania ogrodzenia uwzględniającego wymagania bezpieczeństwa, np. ze ściętym narożnikiem.

Urząd analizuje uciążliwość dla terenów sąsiednich oraz przepisy lokalne dotyczące stylu architektury i materiałów zalecanych do wznoszenia budowli w danej miejscowości.

Ogrodzenie od strony sąsiada

Wznoszenie ogrodzeń między sąsiednimi działkami zależy jedynie od woli właścicieli nieruchomości. Ich budowy nie nakazują bowiem żadne przepisy prawne. Nie trzeba więc uzyskiwać pozwolenia ani też zgłaszać zamiaru ich budowy w urzędzie, pod warunkiem jednak, że jego wysokość nie przekroczy 2,2 m. Jeśli planowane jest wyższe, trzeba o tym zawiadomić urząd.

Najlepiej jeśli postawienie płotu będzie inwestycją wspólną obydwu właścicieli sąsiadujących działek, którzy razem pokryją koszty jego budowy i ewentualnie późniejszych remontów. Wtedy też jest szansa uniknięcia konfliktów i oskarżeń np. o to, że ogrodzenie jest za niskie lub za wysokie czy też, że zacienia posesję sąsiada.

Decyzję o rodzaju ogrodzenia sąsiedzi podejmują bowiem wspólnie i wspólnie też określają linię jego przebiegu. Jest to istotne zwłaszcza przy budowie ogrodzeń na podmurówce, bo wówczas można ją poprowadzić tak, aby połowa jej szerokości zajmowała pas gruntu na jednej i połowa drugiej działce. Wprawdzie chodzi tu pas o szerokości zaledwie kilkunastu czy kilku centymetrów, ale może być przyczyną sąsiedzkich konfliktów, które swój epilog mogą znaleźć nawet w sądzie.

Jeśli sąsiad nie jest zainteresowany postawieniem ogrodzenia, jego budowa możliwa jest jedynie na własnym terenie, czyli tak, aby żadne jego elementy nie wychodziły poza granicę działki. Także pędy roślin pnących, jeśli ma być nimi udekorowany płot.

Zawsze trzeba pamiętać, że ogrodzenie nie może pozbawiać sąsiadów możliwości bezpiecznego przebywania na swojej nieruchomości oraz ograniczać widok i dostęp do słońca.

Podstawa prawna:

• Ustawa Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (DzU z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.)
• Rozporządzenie ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)
• Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (DzU z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.).