Montaż ścianek działowych w technologii suchej zabudowy

Ściany działowe muszą spełniać określone wymagania eksploatacyjne (zachowywać zakładaną dla pomieszczeń izolacyjność akustyczną dla dźwięków powietrznych i uderzeniowych, izolacyjność cieplną i ognioodporność), ale nie mogą pełnić funkcji konstrukcyjnej (przenosić obciążeń ze stropów i wyższych kondygnacji). Sposób ich posadowienia powinien zapewniać wymagania przenoszenia ciężaru własnego i obciążeń użytkowych, a więc wykluczać przewrócenie się i zniszczenie pod wpływem oddziaływań statycznych (obciążenie elementami zawieszanymi) i dynamicznych (np. trzaskanie umocowanymi do nich drzwiami, wbijanie gwoździ itp.).

Wszystkie te wymogi spełniają ściany wykonane z prefabrykowanych płyt gipsowo-kartonowych lub włóknowo-kartonowych. Płyty te są obustronnie umocowane na konstrukcji wsporczej (szkieletowej) tworzącej ruszt krzyżowy. We wnętrzu takiej ściany (między płytami) umieszcza się izolację termiczno-akustyczną. Jest to także przestrzeń, w której można instalować przewody elektryczne i sanitarne.

Elementy rusztu mogą być drewniane lub metalowe (stalowe albo aluminiowe). Ruszt, niezależnie od rodzaju materiału, składa się z nienośnych profili wspornikowych, mocowanych wprost do podłoża (stropu, podłogi i ścian bocznych) oraz profili nośnych konstrukcyjnych, których zadaniem jest wzmocnienie stabilności ściany. Na rynku widać typizację konstrukcji wsporczych. Ich systemy dopasowano do płyt pochodzących od konkretnych producentów. W takich przypadkach można więc mówić o systemach ścianek lekkiej zabudowy. W skład systemu, oprócz płyt, wchodzą odpowiednio ukształtowane profile, złącza, wkręty i blachowkręty samogwintujące, taśmy spoinowe oraz inne akcesoria. Korzystanie z takich gotowych systemów i przestrzeganie fabrycznych instrukcji montażowych znacznie przyspiesza wykonywanie prac i gwarantuje zachowanie właściwej ich jakości.

Prace montażowe zawsze poprzedza dokładne oznaczenie przebiegu ściany w pomieszczeniu. Za pomocą łaty, pionu i poziomnicy określa się odpowiednio linie graniczne na podłodze, suficie i ścianach bocznych. Dla zachowania wymaganego poziomu izolacyjności akustycznej, przytwierdzane w tych miejscach profile wspornikowe należy odizolować od podłoża odpowiednimi elastycznymi taśmami kauczukowymi lub polietylenowymi. Rozstaw punktów mocujących profile do podłoża wynosi zwykle 0,8-1,0 m (zależnie od systemu). Między profile, zamocowane do sufitu i podłogi, wstawia się pionowe profile konstrukcyjne (słupki). Rozstaw między nimi określają gabaryty płyt oraz ich parametry wytrzymałościowe. Połączenia krawędzi płyt powinny zawsze opierać się o profile pionowe. Rozstaw słupków nie powinien przekraczać długości mierzonej według połowy szerokości zamocowanej płyty (zwykle jest to 30, 40 lub 60 cm, w zależności od zaleceń danego systemu). Korektę ustawienia wykonuje się na etapie przykręcania płyt. Odległość ostatniego profilu od ściany nie powinna być mniejsza niż 30 cm. Dodatkowe, poziome i pionowe wzmocnienia wspierające rusztowanie potrzebne są wtedy, kiedy ściany działowe są dłuższe niż 6 m lub wyższe niż 3 m, a także w takich miejscach, gdzie planuje się zabudowanie drzwi, zawieszenie cięższego sprzętu (np. półek, szafek, zlewozmywaków). Płyty mocuje się do profili za pomocą odpowiednich wkrętów, zabezpieczonych antykorozyjnie. Każdą płytę należy montować dokładnie, zgodnie ze wskazówkami wykonawczymi. Najczęściej montuje ją się w pozycji pionowej (węższym bokiem do podłogi), zachowując ok. 10 mm szczelinę od strony posadzki umożliwiającą kompensację drgań i ugięć stropu, którą wypełnia się na etapie szpachlowania spoin kitem elastycznym. Płyt nie przykręca się do profili mocowanych do stropów. Po umocowaniu płyt na jednej stronie ściany i poprowadzeniu w środku przewodów instalacyjnych, między profilami układa się wełnę mineralną. Jest ona instalowana w formie płyt, dlatego nie wymaga zwykle dodatkowego mocowania, w przeciwieństwie do elastycznych mat, które przed osunięciem zabezpiecza się na przykład wieszakami systemowymi. Po zamknięciu płytami drugiej strony ściany, konstrukcja uzyskuje ostateczną stabilność.

Uzyskanie jednolitej płaszczyzny ściany, odpornej na ruchy destrukcyjne, wymaga szpachlowania spoin i wierzchów wkrętów. Spoiny zbroi się papierową taśmą perforowaną lub taśmą z włókna szklanego, zatapianą w masie szpachlowej. Aby uzyskać pożądaną gładkość, miejsca te trzeba na koniec co najmniej dwukrotnie szpachlować i przeszlifować drobnoziarnistym papierem ściernym. Tak przygotowaną powierzchnię ściany można malować lub tapetować.