Rośliny o pięknie przebarwiających się liściach

Jesienią spowalnia proces wzrostu, a chlorofil zawarty w liściach i nadający im zieloną barwę przestaje być wytwarzany. Wtedy inne barwniki, takie jak żółte ksantofile, pomarańczowe karoteny i czerwone antocyjany stają się bardziej widoczne i barwią liście na różne kolory. Stąd powstaje tak niezwykłe i piękne zjawisko jak przebarwianie liści. Intensywność wybarwień uzależniona jest także od stanu pogody. Im bardziej jest sucho i słonecznie, tym intensywniejsze stają się kolory liści. Duże różnice między temperaturami w nocy i w dzień natomiast powodują, że liście szybciej się przebarwiają.

Jesienny pokaz barw możemy obserwować zarówno na łonie natury – w lasach i parkach – jak i we własnym ogrodzie. Dlatego warto posadzić w nim choć kilka roślin, które jesienią zamienią ogród w fantastyczny spektakl kolorów. Oto 7 gatunków roślin o pięknie przebarwiających się liściach.

Zobacz też: Jak dobierać rośliny do ogrodu?

Klon

Większość klonów to wysokie, rozłożyste drzewa. Niektóre osiągają nawet 20 m wysokości i tyle samo szerokości. W ogrodach przydomowych sadzone są raczej niższe gatunki oraz krzewy. Wszystkie klony przybierają jesienią bardzo ładne kolory. Jedne wybarwiają się na złoto, inne na pomarańczowo czy czerwono. Szczególnie atrakcyjne są odmiany klonu palmowego. To niski, krzewiasty gatunek, który jesienią, w zależności od odmiany, pokrywa się kolorami jaskrawożółtymi do pomarańczowych lub ogniście czerwonymi. Niestety, formy krzewiaste nie są w pełni mrozoodporne. Dlatego warto wybrać dla nich osłonięte stanowisko. Nie tolerują też trwałej suszy.

Dąb czerwony

Dęby to ogromne, długowieczne drzewa, dlatego zanim zdecydujemy się na posadzenie w ogrodzie dębu, koniecznie należy wziąć pod uwagę jego rozmiary. Jego liście bardzo długo pozostają jesienią na drzewie. Niektóre opadają dopiero podczas zimowej zawieruchy. Bardzo atrakcyjny jesienią jest dąb czerwony. To gatunek należący do roślin o pięknie przebarwiających się liściach. Są mocno wkrojone i jesienią przybierają intensywny, czerwony kolor. Jest bardzo tolerancyjny, dobrze rośnie nawet na suchych i piaszczystych glebach. Jest również odporny na zanieczyszczenie powietrza.

Tulipanowiec

W Polsce może dorosnąć nawet do ok. 30 m., ale ma dość wąską koronę. Jego cechą charakterystyczną są oryginalne, czteroklapowe liście o soczyście zielonym kolorze. Jesienią mienią się na złotożółto i rdzawo. Tulipanowce mają również bardzo ciekawe, żółtawozielone kwiaty, które przypominają tulipany. Zakwitają jednak dopiero w wieku 15–20 lat. Warto je sadzić pojedynczo, w miejscach eksponowanych. Młode okazy należy osłaniać na zimę.

Ambrowiec amerykański

To bardzo atrakcyjne drzewo, choć w Polsce jest rzadko spotykane. W naszych warunkach klimatycznych osiąga ok. 20 m i również ma dość wąską koronę. Ma bardzo oryginalne liście przypominające gwiazdy, które jesienią pięknie przebarwiają się na czerwono. Z kolei owocostany przypominają jeżowce. Kora ambrowca również jest bardzo dekoracyjna – postrzępiona, o nieregularnym kształcie i ostrych krawędziach. To gatunek, który nie jest zbyt odporny na mrozy. Preferuje miejsca zaciszne i osłonięte oraz słoneczne stanowiska. Dobrze rośnie na glebie lekko kwaśnej. Na zimę pień warto owinąć agrowłókniną lub słomianym chochołem, a bryłę korzeniową zabezpieczyć kopczykiem z kory.

Miłorząb dwuklapowy

Uchodzi za żywą skamielinę, ponieważ jest jedynym żyjącym przedstawicielem swojej rodziny, która przeżywała swój rozkwit przed ponad 100 milionami lat (Mezozoik). Chociaż ma liście, tak jak rośliny iglaste jest nagozalążkowy. To długowieczne drzewo, które właściwie nie wykazuje oznak starzenia się i rośnie bardzo wolno. Miłorząb dwuklapowy ma liście w kształcie wachlarzy, które jesienią przebarwiają się na jasnożółty kolor. Co ciekawe, niemal wszystkie opadają w jednym czasie. Jest mrozoodporny i niewymagający. Preferuje słoneczne miejsca. Dobrze znosi zanieczyszczenie powietrza i zasolenie. Jest również odporny na szkodniki i choroby.

Sumak octowiec

Ma ładny, parasolowaty pokrój. Krzew ten może osiągnąć kilka metrów wysokości. Ma ciekawe, długie na około 50 cm liście. Są nieparzystopierzaste, złożone z 11–13 lancetowatych listków. Jesienią przybierają najpierw żółty, a potem pomarańczowy, przechodzący w głęboki szkarłatny kolor. Dość ciekawe są również jego owoce. To owłosione drobne pestkowce, zebrane w zbite amarantowe owocostany. Są niejadalne! Sumak warto posadzić w grupie innych, niższych roślin, aby wyeksponować pięknie wybarwione liście oraz jego ciekawy pokrój. Należy pamiętać jednak, że sumak ma dość rozległy, ale płytki system korzeniowy i daje odrosty korzeniowe.

Winobluszcz

Winobluszcz pięciolistkowy przybiera jesienią przepiękny głęboki bordowy kolor. Zanim jednak osiągnie ten odcień, jego liście mienią się przeróżnymi kolorami. Efekt jest niesamowity tym bardziej, że winobluszcz to silnie rosnące pnącze, osiągające nawet 20 m wysokości. Niepodcinane z powodzeniem może pokryć całą ścianę piętrowego budynku. Wspina się owijając pędami lub przytrzymując ścian przylgami. Nie ma specjalnych wymagań glebowych i jest mrozoodporny.